In een opwelling kocht ik laatst ‘De zeven levens van Rome’ van Robert Hughes. Het leek me wel iets voor de schoolbibliotheek. Maar ik ben het nu zelf aan het lezen en inmiddels gevorderd tot het einde van de oudheid en ik moet zeggen: dat viel me behoorlijk tegen. Hughes kan weliswaar meeslepend schrijven, maar tijdens het lezen bekroop me steeds vaker het gevoel dat hij had nagelaten een echte kenner zijn tekst voor te leggen. Ik zou me zelfs voor kunnen stellen dat je een stel studenten oude geschiedenis de opdracht zou kunnen geven de fouten eruit te halen. Zo heeft hij het op bladzijde 86 over ‘de beroemde epode van Horatius over Cleopatra’, wat natuurlijk een ode is. Twee bladzijden verder bestaat hij het zelfs om Aeneas aan te merken als de stichter van Rome en meldt hij ook dat Anchises in boek V van de Aeneïs doodgaat. Bij mijn weten wordt daar juist zijn dood, één jaar tevoren, herdacht.

Mary Beard (wel een echte wijsneus) heeft in haar recensie ook nog een paar fouten op een rijtje gezet: http://www.guardian.co.uk/books/2011/jun/29/rome-robert-hughes-review?INTCMP=SRCH  De Volkskrant refereert in zijn recensie daar ook nog aan: http://www.volkskrant.nl/vk/nl/2844/Archief/archief/article/detail/3001060/2011/10/29/Geen-stad-van-marmer-en-toga-s.dhtml   Hughes is kunsthistoricus en hij schijnt later in het boek beter op dreef te zijn, dus ik lees nog maar even door, ook al vind ik de vertaling ook geen schoonheidsprijs verdienen. Ze komt op mij nogal gemakzuchtig over, met vertalingen als ‘ancestrale systeem’ en ‘emblatische figuur’. Zo is vertalen natuurlijk niet moeilijk. Er zal wel tijdsdruk achter hebben gezeten.